خانه > Uncategorized > فتوا با خرد انسان سازگار نيست

فتوا با خرد انسان سازگار نيست

اگر بينش ِ همگان، به پديده‌ای زهراگين و زشت آلوده بشود، روشنگران هم آن زهر و زشتی را نديده می‌گيرند. در درازای زمان زهر و زشتی‌ی آن پديده در زندگانی‌ی مردم آميخته می‌گردد. هر زشتی و ناخوشی که در زندگانی‌ی مردم آميخته بشود بخشی از زيبايی‌ها و خوشی‌های جامعه به نيستی می‌گرايد.

مردمانی، که با زشتی و پستی خو بگيرند، ناخواسته از زشتکاری و پسماندگی‌ی ديگران هم آزرده نمی‌شوند. بر چنين مردمانی، هميشه، زشتکاران و ستمگران حکمرانی می‌کنند. مردمان ِ ستم پذير به دروغ پناه می‌برند. در جامعه‌ی پناهندگان ِ دروغ هيولای ترس بر همگان سايه می‌افکند و مردمان، در نازندگی، زيست می‌جويند.

واليان ِ اسلام، خرد و وجدان ِ پيروان را در تاريکسرای ايمان به بند می‌کشند و پيروان را، به ابزاری ستمگر، دگرگون می‌سازند. شريعتمداران، به مانند خرچنگی زهرآگين،
بر پشت پيروان سوار و بر آدميان ستم می‌رانند. افزون بر اين، پيروان با خاکساری و پستی، از اين خونآشامان، درخواست حکم می‌کنند.

کسانی که خرد و وجدان خود را به شريعتمداران بسپارند، آنها ننگ و نام يا زشتی و زيبايی را نمی‌شناسند.

در شريعت اسلام، الله مسلمانان را از علق (خون ِ گنديده) يعنی نابخرد خلق کرده است. آنها توان ِ شناسايی خوب و بد را ندارند. از اين روی آنها از سوی شبانی به نام فقيه يا مفتی رانده می‌شوند. مفتی، که خردش در ايمانش سوخته است، برای مسلمانان ِ با ايمان، فتوا می‌دهد، پيروان هم محکوم به اجرای اوامر آن خردسوخته هستند.

کسانی که حکم فتوا را، به گونه‌ای، می‌پذيرند، آنها به کردار پديده‌ی خرد را در انسان رد می‌کنند. اين مسلمانان از بودن ِ مفتی، که او فتوا می‌دهد، ننگ ندارند. زيرا آنها خود را هم نادان می‌دانند.

نمونه:

در همين دوران، که هر مسلمانی هم خود را آگاه می‌پندارد، يک خواننده‌ی ايرانی در آوازش به پسماندگی و درماندگی‌ی حکومت اسلامی و تاريک انديشی‌ی مسلمانان ايران اشاره کرده است. در پی آيند ِ اين آواز برخی از مسلمانان ِ با ايمان، که چهره‌ی زشت ِ خود را، در آيينه‌ی سخنان اين خواننده ديده‌اند، سخت برآشفته و حکم ِِ او را، از آخوندی فرومايه تر از خود، درخواست کرده‌اند.

 اين آخوند هم، که مانند همه‌ی واليان اسلام تشنه به خون ِ جوانان ِ ايرانی است، خواننده‌ی گستاخ را مرتد خوانده و راه را برای کشتن او باز کرده است. بيشترين روشنفکران و آزادانديشان، اين حکم را نادرست و ناجوانمردانه دانسته‌اند و از آزادگی‌ی اين خواننده پشتيبانی کرده‌اند.

در اين جا سخن از آزادی‌ی ديدگاه و انديشه نيست. سخن از خونآشام بودن ِ خليفه‌ی الله هم نيست. سخن از اين است که شريعت اسلام خرد ِ مسلمانان را می‌سوزاند و از آنها جانوری پست‌تر از گوسپند می‌پروراند. زيرا هر جانوری توان و هوش آن را دارد که او بتواند، برای زندگانی‌ی خودش، خوب و بد را شناسايی کند.

هيچگاه ديده نشده است که جانوری، در هر پستی که باشد، به فتوای درنده‌ای نياز داشته باشد.

اگر اندکی ژرفتر به داستان ِ فتوای آدمکشان بينديشيم، شايد بتوانيم نابخردی‌‌ی مسلمانان را به روشنی ببينيم. خون آشامانی که پسماندگی‌ی خود را از زبان يک خواننده شنيده و از نادانی‌های خود به خشم آمده‌اند خود را پست‌تر از آن می‌دانند که بتوانند در پيرامون ِ پديده‌ای انديشه کنند.

پس اين نابخردان از گرگهایِ گله دار می‌خواهند تا حکم گستاخی‌ی خواننده را به آنها امر کند.

آن آيت الله که، در برابر اين همه گوسپند، خود را شبان می‌پندارد، برای خشنودی‌ی الله و ترساندن ِ گستاخان و از همه زشت‌تر برای نشاندادن ِ نيروی چوب بدستان ِ گله دار، نه تنها اين خواننده‌ را مرتد می‌نامد وآنکه او کسانی را سزاوار ِ مرگ می‌شمارد که آنها دروغ‌های واليان ِ اسلام نپذيرند.

بايد اشاره کنم که در شريعت اسلام مسلمانی را مرتد می‌نامند که به توحيد يا به نبوت شک کرده باشد، يعنی «الا اله الا الله» را يا رسالت محمد را رد کند. مسلمانان ِ سنی، به درستی، بنياد امامت را دروغ و شيعيان را مشرک می‌دانند، آنها از ديدگاه شيعيان مرتد شمرده نمی‌شوند.

به هر روی از ديدگاه آزادگان:

مسلمانانی که از اوامر مفتی، يعنی از فتوا، ننگ ندارند، به راستی کورانديش هستند. زيرا آنها يک آخوند را، که در پسمانده‌های اسلام فرو رفته است، عالم بر همه چيز می‌پندارند، از اين هم ننگين‌تر، آنها اوامر او را، کورکورانه، انجام ميدهند.

کسی که از آخوند فتوا می‌خواهد يا او شياد است، که می‌خواهد از نادانی‌ی مسلمانان به کژی سود ببرد، يا خود او هم خردسوخته است که از نابخردی خود را پست‌تر از يک جانور می‌داند.

آن کس که فرمان ِ کشتن را می‌پذيرد و در انجام آن می‌کوشد » گر چه آدم می‌نمايد گرگ هست» او از آدم بودن به ابزاری خونريز دگرگون شده است. او مسلمانی است با ايمان که از سرشت آدمی چيزی در وجودش نمانده است.

گر چه در شريعت اسلام مسلمانان همه عبد يا برده‌ی الله هستند و بايد کورکورانه اوامر الله را انجام دهند، با اين وجود شبانی هم با چوبدستی بر آنها گماشته شده است که پيش آمدهای تازه يا ناگهانی را به سود ِ اسلام و به زيان گوسپندان برگرداند.

احکام شريعت، چندان گسترده نيستند، هر مسلمانی می‌تواند آنها را در کمتر از يکسال فرا بگيرد. با اين وجود واليان اسلام همين اندک هوش را هم از مسلمانان گرفته‌اند و آنها را با ريسمانیِ دروغ به فقيه‌ی بند کرده‌اند. مسلمان با هر دانشی که آموخته باشد بايد احکام شريعت را از يک فقيه دريافت کند.

زيرا احکام شريعت تا آن اندازه پسمانده هستند که هر کودکی هم می‌تواند به پستی‌ی آنها پی ببرد. اين است که آخوندی بايد، با دروغ و شيادی، با تفسير، پسماندگی و زشتی‌های شريعت را بپوشاند. شگفتی در اين جاست که مسلمانان هم، با هر دانشنامه‌ای که داشته باشند، باور دارند که همه‌ی مردم نفهم هستند و هيچکس نمی‌تواند، بدون ِ عمامه، احکام و حکمت الهی را بفهمد.

درست است که واليان اسلام نمی‌توانند همه‌ی پيروان را فقيه و مجتهد کنند. ولی آنها به درستی توانسته‌اند همه‌ی پيروان را نادان بپروانند. اگر اين پيروان نادان پرورده نشده بودند که يک آخوند ِ خردسوخته نمی‌توانست خوب و بد را به آنان امر کند و آنها هم گوسپندوار اطاعت کنند.

مردو آناهيد

دريافت بازتاب از ديدگاه خوانند گان:                            MarduAnahid@yahoo.de

Advertisements
  1. هنوز دیدگاهی داده نشده است.
  1. No trackbacks yet.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: