خانه > Uncategorized > جرم من چیست؟ زن بودن یا ایرانی بودن؟

جرم من چیست؟ زن بودن یا ایرانی بودن؟

و یا شاید یک زن ایرانی بودن؟ من یک زن ایرانیم، ولی همچنان یک انسانم با حق و حقوقی مشخص، که در ایران از آن خبری نیست. انسانی گرفتار در چنگال دژخیمی که با نام عدالت و مهرورزی، دین و قانون اسلامی، تمام حقوق اولیه مرا به بی مهری و بی عدالتی مبدل ساخته است. من انسانم، انسانی که به لحاظ پوشیدن لباس رنگی و یا نپوشیدن لباسی اجباری، باید با خشونت غیرقانونی قانون، به بازداشت و آزار و اذیت و سپردن تعهد و تحریم از تحصیل و اخراج از کار و . . . روبرو شوم. من یک زنم، زن ایرانی که به خاطر حفظ و نگهداری از فرزند دلبندم، باید از حقوق قانونی خود از قبیل مهریه و تشکیل مجدد کانون خانواده و . . . محروم شوم. من یک زن ایرانیم که برای بازگویی افکارم و یا برای احقاق حقوق از دست رفته¬ام، باید از وطنم بگریزم و یا به پشت میله¬های زندان بیافتم.

زنی را می¬شناسم، زنی خوکرده با زنجیر
زنی مأنوس با زندان
تمام سهم او اینست: نگاه سرد زندانبان

من یک زن ایرانیم، برای حفظ کودکم، از تمام حقوق خود می¬گذرم. اکنون چه دارم؟ با مهر مطلقه بر پیشانیم. برای حفظ شرافتم، محروم از کار در بسیاری از مشاغل. تا به کی برای سیری شکم فرزندم، سربار خواهر و برادر و اقوام باشم، با نگاه ترحم آمیز آنان؟


زنی با فقر می¬سازد، زنی با اشک می¬خوابد
زنی با حسرت و حیرت، گناهش را نمی¬داند


من یک زنم، سرشار از احساس زن بودن، پر از احساس مادر بودن، لبریز از نیاز نوازش، توجه و خواهش و تمنای خانه و خانواده. لبریزم از عشق! دست زور پدر بر سرم، تازیانه غیرت برادر بر پشت و شرم و حیای ایرانی در نگاهم. بی هیچ عشقی، بی هیچ احساسی و بی هیچ شرمی، کالایی فروخته شده¬ام به مردی برای ازدواج اجباری.

زنی را می¬شناسم من، پشیمان است و می¬گوید: کجا او لایق آنست؟
زنی هم زیر لب گوید: گریزانم از این خانه
ولی از خود چنین پرسد: چه کس موهای طفلم را
پس از من می¬کند شانه؟

من زنی ایرانیم که شاید مردی شده، نان آور خانه! تمام عمر من این است که از سپیده دم تا شامگاه، با طفلی بر دوش، به التماس لقمه¬ای نان، در سر چهار راهی، کنم دست نیازم را دراز و یا حیاط خانه¬ای را، دیوار اطاقی را و یا لباسهای چرکی را بشویم. من اما هنرمندم! هنرم اما آمیخته با درد است، هنرم سراسر رنج و غم و ماتم است. خریداری ندارد در ایران. من اما در صدها رشته تخصص دارم. اما چه کنم که بالاترین تخصصم بیوه بودن است در این بازار کار کثیف و آلوده؟

زنی در کار چون مرد است
به دستش صد تاول درد است
ز بس که رنج و غم دارد
فراموشش شده دیگر، جنینی در شکم دارد

من زنی ایرانیم که شاید صدایم را کسی نمی¬شنود. بغضی در گلویم، نفسی حبس در سینه¬ام، خودم هم محبوس در خانه¬ام. اگر بشکند بغضم، به جرم اختلال در امنیت ملی!، جایم در زندان است. اگر نفسم در آید، سینه¬ام چون نداها می¬شکافد از هم.

من از ماندن چه می¬بینم که از رفتن نیابم؟ در این جامعه دیگر کسی سراغم را هم نمی¬گیرد. من از پوچ بودن، از بیهودگی گریزانم، پس از خانه می¬گریزم.

زنی در بستر مرگ است
سراغش را که می¬گیرد؟ نمی¬دانم، نمی¬دانم
شبی در بستری کوچک، زنی آهسته می¬میرد

من زنی ایرانیم که فریاد می¬زنم با تمام وجودم. چه دارم که بترسم؟ آواره¬ای در غربت با قلبی شکسته از محنت و تنی خسته از درد و پایی خسته از حرکت. فریاد می¬زنم که من هم یک انسانم، که جرمم شاید این است که یک زنم.


 «زینب اسمعیلی«
انجمن زنان در بند


Advertisements
  1. هنوز دیدگاهی داده نشده است.
  1. No trackbacks yet.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: